ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΣ



Σταυρὸν χαράξας Μωσῆς
Ἀνοίξω τὸ στόμα μου
Πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ
Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε
Ἔσωσε λαόν, Ἰαμβικὸς
Βυθοῦ ἀνεκάλυψε
Στείβει θαλάσσης, Ἰαμβικὸς
Χέρσον ἀβυσσοτόκον
Ὡς ἐν ἠπείρῳ
Τὴν Μωσέως ᾠδήν
Βοηθὸς καὶ σκεπαστὴς
Θαλάσσης τὸ ἐρυθραῖον πέλαγος
Ὁ θειότατος προετύπωσε
Ὤφθησαν, αἱ πηγαὶ τῆς ἀβύσσου
Ἀναστάσεως ἡμέρα
Τῷ Σωτῆρι Θεῷ
Πόντῳ ἐκάλυψε Φαραὼ
Θείῳ καλυφθεὶς, Ἰαμβικὸς
Χοροὶ Ἰσραήλ

«Σταυρὸν χαράξας»
Τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Ὠδὴ α'. Ἦχος πλ. δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Σταυρὸν χαράξας Μωσῆς,
ἐπ' εὐθείας ῥάβδω,
τὴν Ἐρυθρὰν διέτεμε,
τῷ Ἰσραὴλ πεζεύσαντι,
τὴν δὲ ἐπιστρεπτικῶς,
Φαραὼ τοῖς ἅρμασι, κροτήσας ἤνωσεν,
ἐπ' εὕρους διαγράψας τὸ ἀήττητον ὅπλον.
Διὸ Χριστῷ ᾄσωμεν
τῷ Θεῷ ἡμῶν, ὅτι δεδόξασται.
Ὠδὴ γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ῥάβδος εἰς τύπον τοῦ μυστηρίου παραλαμβάνεται·
τῷ βλαστῷ γὰρ προκρίνει τὸν ἱερέα,
τῇ στειρευούσῃ δὲ πρῴην,
Ἐκκλησίᾳ νῦν ἐξήνθησε,
ξύλον Σταυροῦ,
εἰς κράτος καὶ στερέωμα.
Ὠδὴ δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Εἰσακήκοα Κύριε,
τῆς οἰκονομίας σου τὸ μυστήριον,
κατενόησα τὰ ἔργα σου,
καὶ ἐδόξασά σου τὴν Θεότητα.
Ὠδὴ ε'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὦ τρισμακάριστον ξύλον!
ἐν ᾧ ἐτάθη Χριστός,
ὁ Βασιλεὺς καὶ Κύριος,
δι' οὗ πέπτωκεν ὁ ξύλῳ ἀπατήσας,
τῷ ἐν σοὶ δελεασθείς,
Θεῷ τῷ προσπαγέντι σαρκί,
τῷ παρέχοντι, τὴν εἰρήνην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.
Ὠδὴ ς'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Νοτίου θηρὸς ἐν σπλάγχνοις,
παλάμας, Ἰωνᾶς, σταυροειδῶς διεκπετάσας,
τὸ σωτήριον πάθος προδιετύπου σαφῶς.
Ὅθεν τριήμερος ἐκδύς,
τὴν ὑπερκόσμιον Ἀνάστασιν ὑπεζωγράφησε,
τοῦ σαρκὶ προσπαγέντος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ,
καὶ τριημέρῳ ἐγέρσει τὸν κόσμον φωτίσαντος.
Ὠδὴ ζ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἔκνοον πρόσταγμα τυράννου, δυσσεβοῦς
λαοὺς ἐκλόνησε, πνέον ἀπειλῆς,
καὶ δυσφημίας θεοστυγοῦς.
Ὅμως τρεῖς Παῖδας οὐκ ἐδειμάτωσε,
θυμὸς θηριώδης, οὐ πῦρ βρόμιον,
ἀλλ' ἀντηχούντι δροσοβόλῳ πνεύματι,
πυρὶ συνόντες ἔψαλλον·
ὁ ὑπερύμνητος τῶν Πατέρων καὶ ἡμῶν,
Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Εὐλογεῖτε Παῖδες,
τῆς Τριάδος ἰσάριθμοι,
Δημιουργὸν Πατέρα Θεόν,
ὑμνεῖτε τὸν συγκαταβάντα Λόγον,
καὶ τὸ πῦρ εἰς δρόσον μεταποιήσαντα,
καὶ ὑπερυψοῦτε, τὸ πᾶσι ζωὴν παρέχον,
Πνεῦμα πανάγιον εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μυστικῶς εἶ Θεοτόκε Παράδεισος,
ἀγεωργήτως βλαστήσασα Χριστόν,
ὑφ' οὗ τὸ τοῦ Σταυροῦ,
ζωηφόρον ἐν γῇ,
πεφυτούργηται δένδρον.
Διὸ νῦν ὑψουμένου,
προσκυνοῦντες αὐτὸν,
σὲ μεγαλύνομεν.
Ἄλλη. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ διὰ βρώσεως τοῦ ξύλου,
τῷ γένει προσγενόμενος θάνατος,
διὰ Σταυροῦ κατήργηται σήμερον·
τῆς γὰρ Προμήτορος ἡ παγγενὴς κατάρα διαλέλυται,
τῷ βλαστῷ τῆς ἁγνῆς Θεομήτορος, ἢν πᾶσαι αἱ Δυνάμεις,
τῶν οὐρανῶν μεγαλύνουσι.

Αρχή

«Ἀνοίξω τὸ στόμα μου»
Τῆς Θεοτόκου
Καταβασίαε, Ὠδὴ α’. Ἦχος δ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἀνοίξω τὸ στόμα μου,
καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος,
καὶ λόγον ἐρεύξομαι,
τῇ Βασιλίδι Μητρί,
καὶ ὀφθήσομαι,
φαιδρῶς πανηγυρίζων,
καὶ ᾄσω γηθόμενος,
ταύτης τὰ θαύματα
Ὠδὴ γ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους Θεοτόκε,
ὡς ζῶσα καὶ ἄφθονος πηγή,
θίασον συγκροτήσαντας
πνευματικόν, στερέωσον·
καὶ ἐν τῇ θείᾳ δόξῃ σου,
στεφάνων δόξης ἀξίωσον.
Ὠδὴ δ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν ἀνεξιχνίαστον θείαν βουλήν,
τῆς ἐκ τῆς Παρθένου σαρκώσεως,
σοῦ τοῦ Ὑψίστου,
ὁ Προφήτης, Ἀββακούμ,
κατανοῶν ἐκραύγαζε·
Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐξέστη τὰ σύμπαντα,
ἐπὶ τῇ θείᾳ δόξῃ σου,
σὺ γὰρ ἀπειρόγαμε Παρθένε,
ἔσχες ἐν μήτρᾳ,
τὸν ἐπὶ πάντων Θεόν,
καὶ τέτοκας ἄχρονον Υἱόν,
πᾶσι τοῖς ὑμνοῦσί σε,
σωτηρίαν βραβεύοντα.
Ὠδὴ ς’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντιμον,
τελοῦντες ἑορτὴν οἱ θεόφρονες,
τῆς Θεομήτορος,
δεῦτε τάς χεῖρας κροτήσωμεν,
τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα Θεὸν δοξάζοντες.
Ὠδὴ ζ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οὐκ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει οἱ θεόφρονες,
παρὰ τὸν Κτίσαντα,
ἀλλὰ πυρὸς ἀπειλήν;
ἀνδρείως πατήσαντες,
χαίροντες ἔψαλλον.
Ὑπερύμνητε,
ὁ τῶν Πατέρων Κύριος,
καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Παῖδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμίνῳ,
ὁ τόκος τῆς Θεοτόκου διεσώσατο,
τότε μὲν τυπούμενος,
νῦν δὲ ἐνεργούμενος,
τὴν οἰκουμένην ἅπασαν,
ἀγείρει ψάλλουσαν.
Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα,
καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Καταβασία Ὠδὴ θ’. Ἦχος δ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἅπας γηγενής,
σκιρτάτω τῷ πνεύματι λαμπαδουχούμενος,
πανηγυριζέτω δέ,
αὔλων Νόων φύσις γεραίρουσα,
τὰ ἱερὰ θαυμάσια τῆς Θεομήτορος,
καὶ βοάτω·
Χαίροις παμμακάριστε,
Θεοτόκε Ἁγνὴ ἀειπάρθενε.

Ἀνοίξω τὸ στόμα μου,
καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος,
καὶ λόγον ἐρεύξομαι,
τῇ Βασιλίδι Μητρί,
καὶ ὀφθήσομαι,
φαιδρῶς πανηγυρίζων,
καὶ ᾄσω γηθόμενος,
ταύτης τὴν Εἴσοδον.
Ὠδὴ γ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους, Θεοτόκε,
ἡ ζῶσα καὶ ἄφθονος πηγή,
θίασον συγκροτήσαντας
πνευματικόν, στερέωσον·
κἂν τῇ σεπτῇ Εἰσόδῳ Σου,
στεφάνων δόξης ἀξίωσον.
Ὠδὴ δ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν ἀνεξιχνίαστον θείαν βουλήν,
τῆς ἐκ τῆς Παρθένου σαρκώσεως,
σοῦ τοῦ Ὑψίστου,
ὁ Προφήτης, Ἀββακούμ,
κατανοῶν ἐκραύγαζε·
Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐξέστη τὰ σύμπαντα
ἐν τῇ σεπτῇ εἰσόδῳ σου·
σὺ γὰρ ἀπειρόγαμε Παρθένε·
ἔνδον εἰσῆλθες
ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ,
ὥσπερ καθαρώτατος ναός,
πᾶσι τοῖς ὑμνοῦσί σε
τὴν εἰρήνην βραβεύουσα.
Ὠδὴ ς’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντιμον,
τελοῦντες ἑορτὴν οἱ θεόφρονες,
τῆς Θεομήτορος,
δεῦτε τάς χεῖρας κροτήσωμεν,
τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα Θεὸν δοξάζοντες.
Ὠδὴ ζ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οὐκ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει οἱ θεόφρονες,
παρὰ τὸν Κτίσαντα,
ἀλλὰ πυρὸς ἀπειλήν;
ἀνδρείως πατήσαντες,
χαίροντες ἔψαλλον.
Ὑπερύμνητε,
ὁ τῶν Πατέρων Κύριος,
καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Παῖδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμίνῳ,
ὁ τόκος τῆς Θεοτόκου διεσώσατο,
τότε μὲν τυπούμενος,
νῦν δὲ ἐνεργούμενος,
τὴν οἰκουμένην ἅπασαν,
ἀγείρει ψάλλουσαν.
Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα,
καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἅπας γηγενής,
σκιρτάτω τῷ πνεύματι, λαμπαδουχούμενος·
πανηγυριζέτω δέ,
ἀύλων Νόων, φύσις γεραίρουσα,
τὰ ἱερὰ Εἰσόδια, τῆς Θεομήτορος,
καὶ βοάτω·
Χαίροις παμμακάριστε,
Θεοτόκε ἁγνή, ἀειπάρθενε.

Ἀνοίξω τὸ στόμα μου,
καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος,
καὶ λόγον ἐρεύξομαι,
τῇ Βασιλίδι Μητρί,
καὶ ὀφθήσομαι,
φαιδρῶς πανηγυρίζων,
καὶ ᾄσω γηθόμενος,
ταύτης τὴν Κοίμησιν.
Ὠδὴ γ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους, Θεοτόκε,
ἡ ζῶσα καὶ ἄφθονος πηγή,
θίασον συγκροτήσαντας
πνευματικόν, στερέωσον·
κἂν τῇ σεπτῇ Κοιμήσει Σου,
στεφάνων δόξης ἀξίωσον.
Ὠδὴ δ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν ἀνεξιχνίαστον θείαν βουλήν,
τῆς ἐκ τῆς Παρθένου σαρκώσεως,
σοῦ τοῦ Ὑψίστου,
ὁ Προφήτης, Ἀββακούμ,
κατανοῶν ἐκραύγαζε·
Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐξέστη τὰ σύμπαντα,
ἐν τῇ σεπτῇ Κοιμήσει Σου·
Σὺ γάρ, ἀπειρόγαμε Παρθένε,
γῆθεν μετέστης,
πρὸς αἰωνίους μονάς,
καὶ πρὸς ἀτελεύτητον ζωήν,
πᾶσι τοῖς ὑμνοῦσί Σε,
σωτηρίαν βραβεύουσα.
Ὠδὴ ς’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντιμον,
τελοῦντες ἑορτὴν οἱ θεόφρονες,
τῆς Θεομήτορος,
δεῦτε τάς χεῖρας κροτήσωμεν,
τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα Θεὸν δοξάζοντες.
Ὠδὴ ζ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οὐκ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει οἱ θεόφρονες,
παρὰ τὸν Κτίσαντα,
ἀλλὰ πυρὸς ἀπειλήν;
ἀνδρείως πατήσαντες,
χαίροντες ἔψαλλον.
Ὑπερύμνητε,
ὁ τῶν Πατέρων Κύριος,
καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Παῖδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμίνῳ,
ὁ τόκος τῆς Θεοτόκου διεσώσατο,
τότε μὲν τυπούμενος,
νῦν δὲ ἐνεργούμενος,
τὴν οἰκουμένην ἅπασαν,
ἀγείρει ψάλλουσαν.
Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε τὰ ἔργα,
καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἅπας γηγενής,
σκιρτάτω τῷ πνεύματι, λαμπαδουχούμενος·
πανηγυριζέτω δέ,
ἀύλων Νόων, φύσις γεραίρουσα,
τὴν ἱερὰν Μετάστασιν, τῆς Θεομήτορος,
καὶ βοάτω·
Χαίροις παμμακάριστε,
Θεοτόκε ἁγνή, ἀειπάρθενε.

Ὠδὴ α’. Ἦχος δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἀνοίξω τὸ στόμα μου,
καὶ πληρωθήσεται Πνεύματος,
καὶ λόγον ἐρεύξομαι,
τῇ Βασιλίδι Μητρί,
καὶ ὀφθήσομαι,
φαιδρῶς πανηγυρίζων,
καὶ ᾄσω γηθόμενος,
ταύτης τήν Σύλληψιν.
Ὠδὴ γ’ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους, Θεοτόκε,
ἡ ζῶσα καὶ ἄφθονος πηγή,
θίασον συγκροτήσαντας
πνευματικόν, στερέωσον·
κἂν τῇ σεπτῇ Συλλήψει σου,
στεφάνων δόξης ἀξίωσον.
Ὠδὴ δ’ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ,
ἐπὶ θρόνου Θεότητος,
ἐν νεφέλῃ κούφῃ,
ἦλθεν Ἰησοῦς ὁ ὑπέρθεος,
τῇ ἀ­κη­ρά­τῳ Παρ­θέ­νῳ, καὶ διέ­σω­σε,
τοὺς κραυγάζοντας·
δόξα Χριστὲ τῇ δυνάμει σου.
Ὠδὴ ε’ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐξέστη τὰ σύμπαντα,
ἐπὶ τῇ θείᾳ δόξῃ σου,
σὺ γὰρ ἀπειρόγαμε Παρθένε,
ἔσχες ἐν μήτρᾳ,
τὸν ἐπὶ πάντων Θεόν,
καὶ τέτοκας ἄχρονον Υἱόν,
πᾶσι τοῖς ὑμνοῦσί σε,
σωτηρίαν βραβεύοντα.
Ὠδὴ ς’ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐβόησε,
προτυπῶν τὴν ταφὴν τὴν τριήμερον,
ὁ προφήτης
Ἰωνᾶς, ἐν τῷ κήτει δεόμενος·
Ἐκ φθορᾶς με ῥῦσαι,
Ἰησοῦ βασιλεῦ τῶν δυνάμεων.
Ὠδὴ ζ’ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οὐκ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει οἱ θεόφρονες,
παρὰ τὸν Κτίσαντα,
ἀλλὰ πυρὸς ἀπειλήν;
ἀνδρείως πατήσαντες,
χαίροντες ἔψαλλον.
Ὑπερύμνητε,
ὁ τῶν Πατέρων Κύριος,
καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η’ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Ἄκουε Κόρη Παρθένε ἁγνή,
εἰπάτω δὴ ὁ Γαβριήλ,
βουλὴν Ὑψίστου ἀρχαίαν ἀληθινήν,
γενοῦ πρὸς ὑποδοχὴν ἑτοίμη Θεοῦ.
Διὰ σοῦ γὰρ ὁ ἀχώρητος,
βροτοῖς συναναστρέφεται·
διὸ καὶ χαίρων βοῶ· Εὐλογεῖτε,
πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον.
Ὠδὴ θ’. Ἦχος δ’. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ,
ψαυέτω μηδαμῶς χεὶρ ἀμυήτων,
χείλη δὲ πιστῶν τῇ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως,
φωνὴν τοῦ Ἀγγέλου ἀναμέλποντα,
ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω·
Χαῖρε Κεχαριτωμένη,
ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.

Αρχή

«Πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ»
Τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου
Ὠδὴ α'. Ἦχος α'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ,
ἡ ἱερὰ καὶ εὐκλεὴς Παρθένε μνήμη σου,
πάντας συνηγάγετο,
πρὸς εὐφροσύνην τοὺς πιστούς,
ἐξαρχούσης Μαριάμ,
μετὰ χορῶν καὶ τυμπάνων
τῷ σῷ, ᾄδοντας Μονογενεῖ,
ἐνδόξως ὅτι δεδόξασται.
Ὠδὴ γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἡ δημιουργική,
καὶ συνεκτικὴ τῶν ἁπάντων,
Θεοῦ σοφία καὶ δύναμις,
ἀκλινῆ ἀκράδαντον,
τὴν Ἐκκλησίαν στήριξον Χριστέ·
μόνος γὰρ εἶ ἅγιος,
ὁ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος.
Ὠδὴ δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ῥήσεις Προφητῶν καὶ αἰνίγματα,
τὴν σάρκωσιν ὑπέφηναν,
τὴν ἐκ Παρθένου σου Χριστέ,
φέγγος ἀστραπῆς σου,
εἰς φῶς ἐθνῶν ἐξελεύσεσθαι,
καὶ φωνεῖ σοι ἄβυσσος, ἐν ἀγαλλιάσει,
τῇ δυνάμει σου δόξα Φιλάνθρωπε.
Ὠδὴ ε'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὸ θεῖον καὶ ἄρρητον κάλλος,
τῶν ἀρετῶν σου Χριστὲ διηγήσομαι·
ἐξ ἀϊδίου γὰρ δόξης συναΐδιον,
καὶ ἐνυπόστατον λάμψας ἀπαύγασμα,
Παρθενικῆς ἀπὸ γαστρός,
τοῖς ἐν σκότει καὶ σκιᾷ,
σωματωθεὶς ἀνέτειλας ἥλιος.
Ὠδὴ ς'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἅλιον ποντογενές,
κητῷον ἐντόσθιον πῦρ,
τῆς τριημέρου ταφῆς σοῦ ἦν προεικόνισμα,
οὗ Ἰωνᾶς ὑποφήτης ἀναδέδεικται·
σεσωσμένος γὰρ ὡς καὶ προυπέποτο,
ἀσινὴς ἐβόα,
θύσω σοι μετὰ φωνῇς αἰνέσεως Κύριε.
Ὠδὴ ζ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἰταμῷ θυμῷ τε καὶ πυρί,
θεῖος ἔρως ἀντιταττόμενος,
τὸ μὲν πῦρ ἐδρόσιζε,
τῷ θυμῷ δὲ ἐγέλα,
θεοπνεύστῳ λογικῇ,
τῇ τῶν ὁσίων τριφθόγγῳ λύρᾳ ἀντιφθεγγόμενος,
μουσικοῖς ὀργάνοις ἐν μέσῳ φλογός, ὁ δεδοξασμένος,
τῶν Πατέρων καὶ ἡμῶν Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Φλόγα δροσίζουσαν Ὁσίους,
δυσσεβεῖς δὲ καταφλέγουσαν,
Ἄγγελος Θεοῦ ὁ πανσθενής,
ἔδειξε Παισί,
ζωαρχικὴν δὲ πηγὴν εἰργάσατο τὴν Θεοτόκον,
φθορὰν θανάτου, καὶ ζωὴν
βλυστάνουσαν τοῖς μέλπουσι,
τὸν Δημιουργὸν μόνον ὑμνοῦμεν, οἱ λελυτρωμένοι,
καὶ ὑπερυψοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μακαρίζομέν Σε, τὴν μόνην Θεοτόκον.
Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι,
ἐν σοὶ Παρθένε ἄχραντε,
παρθενεύει γὰρ τόκος,
καὶ ζωὴν προμνηστεύεται θάνατος.
Ἡ μετὰ τόκον Παρθένος,
καὶ μετὰ θάνατον ζῶσα,
σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε,
τὴν κληρονομίαν σου.

Αρχή

«Χριστὸς γεννᾶται»
«Ἔσωσε λαόν»
(Πεζαὶ καὶ ἰαμβικαί)
Τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως
Ὠδὴ α'. Ἦχος α'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε,
Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε,
Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε,
ᾄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ,
καὶ ἐν εὐφροσύνῃ,
ἀνυμνήσατε λαοί,
ὅτι δεδόξασται.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἔσωσε λαόν, θαυματουργῶν Δεσπότης,
Ὑγρὸν θαλάσσης κῦμα, χερσώσας πάλαι.
Ἑκὼν δὲ τεχθείς, ἐκ Κόρης τρίβον βατήν,
Πόλου τίθησιν ἡμῖν· ὅν κατ’ οὐσίαν,
Ἴσόν τε Πατρί, καὶ βροτοῖς δοξάζομεν.
Ὠδὴ γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τῷ πρὸ τῶν αἰώνων,
ἐκ Πατρὸς γεννηθέντι ἀρρεύστως Υἱῷ,
καὶ ἐπ' ἐσχάτων ἐκ Παρθένου,
σαρκωθέντι ἀσπόρως,
Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν·
Ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν,
Ἅγιος εἶ Κύριε.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Νεῦσον πρὸς ὕμνους, οἰκετῶν εὐεργέτα,
Ἐχθροῦ ταπεινῶν, τὴν ἐπηρμένην ὀφρύν,
Φέρων τε παντεπόπτα, τῆς ἁμαρτίας
Ὕπερθεν ἀκλόνητον, ἐστηριγμένους,
Μάκαρ μελῳδούς, τῇ βάσει τῆς πίστεως.
Ὠδὴ δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ῥάβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί,
καὶ ἄνθος ἐξ αὐτῇς Χριστέ,
ἐκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας,
ἐξ ὄρους ὁ αἰνετός,
κατασκίου δασέος,
ἦλθες σαρκωθεὶς ἐξ ἀπειράνδρου,
ὁ ἄϋλος καὶ Θεός,
Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Γένους βροτείου, τὴν ἀνάπλασιν πάλαι,
ᾌδων προφήτης, Ἀββακοὺμ προμηνύει,
Ἰδεῖν ἀφράστως, ἀξιωθεὶς τὸν τύπον·
Νέον βρέφος γάρ, ἐξ ὄρους τῆς Παρθένου,
Ἐξῆλθε λαῶν, εἰς ἀνάπλασιν Λόγος.
Ὠδὴ ε'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θεὸς ὢν εἰρήνης,
Πατὴρ οἰκτιρμῶν,
τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον,
εἰρήνην παρεχόμενον, ἀπέστειλας ἡμῖν·
ὅθεν θεογνωσίας, πρὸς φῶς ὁδηγηθέντες,
ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντες,
δοξολογοῦμέν σε, Φιλάνθρωπε.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐκ νυκτὸς ἔργων, ἐσκοτισμένης πλάνης,
Ἱλασμὸν ἡμῖν, Χριστὲ τοῖς ἐγρηγόρως,
Νῦν Σοι τελοῦσιν, ὕμνον ὡς εὐεργέτῃ,
Ἔλθοις πορίζων, εὐχερῆ τε τὴν τρίβον,
Καθ’ ἣν ἀνατρέχοντες, εὕροιμεν κλέος.
Ὠδὴ ς'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Σπλάγχνων Ἰωνᾶν,
ἔμβρυον ἀπήμεσεν,
ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο,
τῇ Παρθένῳ δέ,
ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβών,
διελήλυθε φυλάξας ἀδιάφθορον·
ἧς γάρ, οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως,
τὴν τεκοῦσαν, κατέσχεν ἀπήμαντον.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ναίων Ἰωνᾶς, ἐν μυχοῖς θαλαττίοις,
Ἐλθεῖν ἐδεῖτο, καὶ ζάλην ἀπαρκέσαι.
Νυγεὶς ἐγὼ δέ, τῷ τυραννοῦντος βέλει,
Χριστὲ προσαυδῶ, τὸν κακῶν ἀναιρέτην,
Θᾶττον μολεῖν Σε, τῆς ἐμῆς ῥᾳθυμίας.
Ὠδὴ ζ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οἱ Παῖδες εὐσεβείᾳ συντραφέντες,
δυσσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες,
πυρὸς ἀπειλὴν οὐκ ἐπτοήθησαν,
ἀλλ' ἐν μέσῳ τῆς φλογὸς ἑστῶτες ἔψαλλον,
ὁ τῶν Πατέρων Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τῷ παντάνακτος, ἐξεφαύλισαν πόθῳ,
Ἄπλητα θυμαίνοντος, ἠγκιστρωμένοι,
Παῖδες τυράννου, δύσθεον γλωσσαλγίαν·
Οἷς εἴκαθε πῦρ, ἄσπετον τῷ Δεσπότῃ,
Λέγουσιν· Εἰς αἰῶνας εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Θαύματος ὑπερφυοῦς ἡ δροσοβόλος,
ἐξεικόνισε κάμινος τύπον·
οὐ γὰρ οὓς ἐδέξατο φλέγει Νέους,
ὡς οὐδὲ πῦρ τῆς Θεότητος,
Παρθένου ἢν ὑπέδυ νηδύν·
διὸ ἀνυμνοῦντες ἀναμέλψωμεν·
Εὐλογείτω ἡ Κτίσις πᾶσα τὸν Κύριον,
καὶ ὑπερυψούτω εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μήτραν ἀφλέκτως, εἰκονίζουσι Κόρης,
Οἱ τῆς παλαιᾶς, πυρπολούμενοι νέοι,
Ὑπερφυῶς κύουσαν, ἐσφραγισμένην.
Ἄμφω δὲ δρῶσα, θαυματουργίᾳ μιᾷ,
Λαοὺς πρὸς ὕμνον, ἐξανίστησι Χάρις.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν Τιμιωτέραν, καὶ ἐνδοξοτέραν, τῶν ἄνω στρατευμάτων.
Μυστήριον ξένον,
ὀρῶ καὶ παράδοξον!
οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον, θρόνον
Χερουβικόν, τὴν Παρθένον,
τὴν φάτνην χωρίον,
ἐν ᾧ ἀνεκλήθη ὁ ἀχώρητος, Χριστὸς ὁ Θεός,
ὂν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
Στέργειν μὲν ἡμᾶς, ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ,
Ῥᾷον σιωπήν· τῷ πόθῳ δὲ Παρθένε,
Ὕμνους ὑφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Ἐργῶδές ἐστιν· ἀλλὰ καὶ Μήτηρ σθένος,
Ὅση πέφυκεν, ἡ προαίρεσις δίδου.

«Χριστὸς γεννᾶται»
Τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως
Ὠδὴ α'. Ἦχος α'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε,
Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε,
Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε,
ᾄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ,
καὶ ἐν εὐφροσύνῃ,
ἀνυμνήσατε λαοί,
ὅτι δεδόξασται.
Ὠδὴ γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τῷ πρὸ τῶν αἰώνων,
ἐκ Πατρὸς γεννηθέντι ἀρρεύστως Υἱῷ,
καὶ ἐπ' ἐσχάτων ἐκ Παρθένου,
σαρκωθέντι ἀσπόρως,
Χριστῷ τῷ Θεῷ βοήσωμεν·
Ὁ ἀνυψώσας τὸ κέρας ἡμῶν,
Ἅγιος εἶ Κύριε.
Ὠδὴ δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ῥάβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί,
καὶ ἄνθος ἐξ αὐτῇς Χριστέ,
ἐκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας,
ἐξ ὄρους ὁ αἰνετός,
κατασκίου δασέος,
ἦλθες σαρκωθεὶς ἐξ ἀπειράνδρου,
ὁ ἄϋλος καὶ Θεός,
Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε.
Ὠδὴ ε'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θεὸς ὢν εἰρήνης,
Πατὴρ οἰκτιρμῶν,
τῆς μεγάλης Βουλῆς σου τὸν Ἄγγελον,
εἰρήνην παρεχόμενον, ἀπέστειλας ἡμῖν·
ὅθεν θεογνωσίας, πρὸς φῶς ὁδηγηθέντες,
ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντες,
δοξολογοῦμέν σε, Φιλάνθρωπε.
Ὠδὴ ς'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Σπλάγχνων Ἰωνᾶν,
ἔμβρυον ἀπήμεσεν,
ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο,
τῇ Παρθένῳ δέ,
ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβών,
διελήλυθε φυλάξας ἀδιάφθορον·
ἧς γάρ, οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως,
τὴν τεκοῦσαν, κατέσχεν ἀπήμαντον.
Ὠδὴ ζ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οἱ Παῖδες εὐσεβείᾳ συντραφέντες,
δυσσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες,
πυρὸς ἀπειλὴν οὐκ ἐπτοήθησαν,
ἀλλ' ἐν μέσῳ τῆς φλογὸς ἑστῶτες ἔψαλλον,
ὁ τῶν Πατέρων Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Θαύματος ὑπερφυοῦς ἡ δροσοβόλος,
ἐξεικόνισε κάμινος τύπον·
οὐ γὰρ οὓς ἐδέξατο φλέγει Νέους,
ὡς οὐδὲ πῦρ τῆς Θεότητος,
Παρθένου ἢν ὑπέδυ νηδύν·
διὸ ἀνυμνοῦντες ἀναμέλψωμεν·
Εὐλογείτω ἡ Κτίσις πᾶσα τὸν Κύριον,
καὶ ὑπερυψούτω εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν Τιμιωτέραν, καὶ ἐνδοξοτέραν, τῶν ἄνω στρατευμάτων.
Μυστήριον ξένον,
ὀρῶ καὶ παράδοξον!
οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον, θρόνον
Χερουβικόν, τὴν Παρθένον,
τὴν φάτνην χωρίον,
ἐν ᾧ ἀνεκλήθη ὁ ἀχώρητος, Χριστὸς ὁ Θεός,
ὂν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.

«Ἔσωσε λαόν» Ἰαμβικὸς
Τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως
Ὠδὴ α'. Ἦχος α'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἔσωσε λαόν, θαυματουργῶν Δεσπότης,
Ὑγρὸν θαλάσσης κῦμα, χερσώσας πάλαι.
Ἑκὼν δὲ τεχθείς, ἐκ Κόρης τρίβον βατήν,
Πόλου τίθησιν ἡμῖν· ὅν κατ’ οὐσίαν,
Ἴσόν τε Πατρί, καὶ βροτοῖς δοξάζομεν.
Ὠδὴ γ'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Νεῦσον πρὸς ὕμνους, οἰκετῶν εὐεργέτα,
Ἐχθροῦ ταπεινῶν, τὴν ἐπηρμένην ὀφρύν,
Φέρων τε παντεπόπτα, τῆς ἁμαρτίας
Ὕπερθεν ἀκλόνητον, ἐστηριγμένους,
Μάκαρ μελῳδούς, τῇ βάσει τῆς πίστεως.
Ὠδὴ δ'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Γένους βροτείου, τὴν ἀνάπλασιν πάλαι,
ᾌδων προφήτης, Ἀββακοὺμ προμηνύει,
Ἰδεῖν ἀφράστως, ἀξιωθεὶς τὸν τύπον·
Νέον βρέφος γάρ, ἐξ ὄρους τῆς Παρθένου,
Ἐξῆλθε λαῶν, εἰς ἀνάπλασιν Λόγος.
Ὠδὴ ε'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐκ νυκτὸς ἔργων, ἐσκοτισμένης πλάνης,
Ἱλασμὸν ἡμῖν, Χριστὲ τοῖς ἐγρηγόρως,
Νῦν Σοι τελοῦσιν, ὕμνον ὡς εὐεργέτῃ,
Ἔλθοις πορίζων, εὐχερῆ τε τὴν τρίβον,
Καθ’ ἣν ἀνατρέχοντες, εὕροιμεν κλέος.
Ὠδὴ ς'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ναίων Ἰωνᾶς, ἐν μυχοῖς θαλαττίοις,
Ἐλθεῖν ἐδεῖτο, καὶ ζάλην ἀπαρκέσαι.
Νυγεὶς ἐγὼ δέ, τῷ τυραννοῦντος βέλει,
Χριστὲ προσαυδῶ, τὸν κακῶν ἀναιρέτην,
Θᾶττον μολεῖν Σε, τῆς ἐμῆς ῥᾳθυμίας.
Ὠδὴ ζ'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τῷ παντάνακτος, ἐξεφαύλισαν πόθῳ,
Ἄπλητα θυμαίνοντος, ἠγκιστρωμένοι,
Παῖδες τυράννου, δύσθεον γλωσσαλγίαν·
Οἷς εἴκαθε πῦρ, ἄσπετον τῷ Δεσπότῃ,
Λέγουσιν· Εἰς αἰῶνας εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Μήτραν ἀφλέκτως, εἰκονίζουσι Κόρης,
Οἱ τῆς παλαιᾶς, πυρπολούμενοι νέοι,
Ὑπερφυῶς κύουσαν, ἐσφραγισμένην.
Ἄμφω δὲ δρῶσα, θαυματουργίᾳ μιᾷ,
Λαοὺς πρὸς ὕμνον, ἐξανίστησι Χάρις.
Ὠδὴ θ'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
Στέργειν μὲν ἡμᾶς, ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ,
Ῥᾷον σιωπήν· τῷ πόθῳ δὲ Παρθένε,
Ὕμνους ὑφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Ἐργῶδές ἐστιν· ἀλλὰ καὶ Μήτηρ σθένος,
Ὅση πέφυκεν, ἡ προαίρεσις δίδου.

Αρχή

«Βυθοῦ ἀνεκάλυψε πυθμένα»
«Στείβει θαλάσσης»
(Πεζαὶ καὶ ἰαμβικαί)
Τῶν Θεοφανείων
Ὠδὴ α'. Ἦχος β'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Βυθοῦ ἀνεκάλυψε πυθμένα
καὶ διὰ ξηρᾶς οἰκείους ἕλκει,
ἐν αὐτῷ κατακαλύψας ἀντιπάλους,
ὁ κραταιός,
ἐν πολέμοις Κύριος,
ὅτι δεδόξασται.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Στείβει θαλάσσης, κυματούμενον σάλον,
Ἤπειρον αὖθις, Ἰσραήλ δεδειγμένον.
Μέλας δὲ πόντος, τριστάτας Αἰγυπτίων,
Ἔκρυψεν ἄρδην, ὑδατόστρωτος τάφος,
Ῥώμῃ κραταιᾷ, δεξιᾶς τοῦ Δεσπότου.
Ὠδὴ γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἰσχὺν ὁ διδοὺς τοῖς Βασιλεῦσιν ἡμῶν Κύριος,
καὶ κέρας χριστῶν αὐτοῦ ὑψῶν,
Παρθένου ἀποτίκτεται,
μολεῖ δὲ πρὸς τὸ Βάπτισμα·
διὸ πιστοὶ βοήσωμεν,
οὔκ ἐστιν Ἅγιος, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν,
καὶ οὔκ ἐστι δίκαιος πλὴν σοῦ Κύριε.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὅσοι παλαιῶν, ἐκλελύμεθα βρόχων,
Βορῶν λεόντων, συντεθλασμένων μύλας,
Ἀγαλλιῶμεν, καὶ πλατύνωμεν στόμα,
Λόγῳ πλέκοντες, ἐκ λόγων μελῳδίαν,
ᾯ τῶν πρὸς ἡμᾶς, ἥδεται δωρημάτων.
Ὠδὴ δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἀκήκοε Κύριε φωνῇς σου, ὂν εἶπας,
Φωνὴ βοῶντος ἐν ἐρήμῳ,
ὅτε ἐβρόντησας πολλῶν ἐπὶ ὑδάτων,
τῷ σῷ μαρτυρούμενος Υἱῷ,
ὅλος γεγονὼς τοῦ παρόντος, Πνεύματος δὲ ἐβόησε.
Σὺ εἶ Χριστός, Θεοῦ Σοφία καὶ Δύναμις.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Πυρσῷ καθαρθείς, μυστικῆς θεωρίας,
Ὑμνῶν προφήτης, τὴν βροτῶν καινουργίαν,
Ῥήγνυσι γῆρυν, Πνεύματι κροτουμένην,
Σάρκωσιν ἐμφαίνουσαν, ἀρρήτου Λόγου,
ᾯ τῶν δυναστῶν, τὰ κράτη συνετρίβη.
Ὠδὴ ε'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἰησοῦς ὁ ζωῆς ἀρχηγός,
λῦσαι τὸ κατάκριμα ἤκει,
Ἀδὰμ τοῦ πρωτοπλάστου,
καθαρσίων δέ, ὡς Θεὸς μὴ δεόμενος,
τῷ πεσόντι καθαίρεται ἐν τῷ Ἰορδάνῃ,
ἐν ᾧ τὴν ἔχθραν κτείνας,
ὑπερέχουσαν, πάντα νοῦν
εἰρήνην χαρίζεται.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐχθροῦ ζοφώδους, καὶ βεβορβορωμένου,
Ἰὸν καθάρσει, Πνεύματος λελουμένοι,
Νέαν προσωρμίσθημεν, ἀπλανῆ τρίβον,
Ἄγουσαν ἀπρόσιτον, εἰς θυμηδίαν,
Μόνοις προσιτήν, οἷς Θεὸς κατηλλάγη.
Ὠδὴ ς'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἡ φωνὴ τοῦ λόγου,
ὁ λύχνος τοῦ φωτός, ὁ ἑωσφόρος,
ὁ τοῦ Ἡλίου Πρόδρομος, ἐν τῇ ἐρήμῳ.
Μετανοεῖτε, πᾶσι βοᾷ
τοῖς λαοῖς, καὶ προκαθαίρεσθε·
ἰδοὺ γὰρ πάρεστι Χριστός,
ἐκ φθορᾶς τὸν κόσμον λυτρουμενος.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἱμερτὸν ἐξέφηνε, σὺν πανολβίῳ,
Ἤχῳ Πατήρ, ὅν γαστρὸς ἐξηρεύξατο.
Ναὶ φησὶν οὗτος, συμφυὴς γόνος πέλων,
Φώταυγος ἐξώρουσεν, ἀνθρώπων γένους,
Λόγος τέ μου ζῶν, καὶ βροτὸς προμηθείᾳ.
Ὠδὴ ζ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Νέους εὐσεβεῖς,
καμίνῳ πυρὸς προσομιλήσαντας,
διασυρίζον πνεῦμα δρόσου, ἀβλαβεῖς διεφύλαξε,
καὶ θείου Ἀγγέλου συγκατάβασις·
ὅθεν ἐν φλογὶ δροσιζόμενοι,
εὐχαρίστως ἀνέμελπον.
Ὑπερύμνητε,
ὁ τῶν Πατέρων Κύριος,
καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἔφλεξε ῥείθρῳ, τῶν δρακόντων τὰς κάρας,
Ὁ τῆς καμίνου, τὴν μετάρσιον φλόγα,
Νέους φέρουσαν, εὐσεβεῖς κατευνάσας·
Τὴν δυσκάθεκτον, ἀχλὺν ἐξ ἁμαρτίας,
Ὅλην πλύνει δέ, τῇ δρόσῳ τοῦ Πνεύματος.
Ὠδὴ η'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Μυστήριον παράδοξον,
ἡ Βαβυλῶνος ἔδειξε κάμινος,
πηγάσασα, δρόσον,
ὅτι ῥείθροις ἔμελλεν,
ἄϋλον πῦρ εἰσδέχεσθαι ὁ Ἰορδάνης,
καὶ στέγειν σαρκί,
βαπτιζόμενον τὸν Κτίστην,
ὂν εὐλογοῦσι Λαοί,
καὶ ὑπερυψοῦσιν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐλευθέρα μέν, ἡ κτίσις γνωρίζεται·
Υἱοὶ δὲ φωτός, οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι.
Μόνος στενάζει, τοῦ σκότους ὁ προστάτης.
Νῦν εὐλογείτω, συντόνως τὸν αἴτιον,
Ἡ πρὶν τάλαινα, τῶν ἐθνῶν παγκληρία.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν Τιμιωτέραν, τῶν ἄνω στρατευμάτων.
Ἀπορεῖ πᾶσα γλῶσσα,
εὐφημεῖν πρὸς ἀξίαν
ἰλιγγιᾷ δὲ νοῦς καὶ ὑπερκόσμιος,
ὑμνεῖν σε Θεοτόκε,
ὅμως ἀγαθὴ ὑπάρχουσα, τὴν πίστιν δέχου,
καὶ γὰρ τὸν πόθον οἶδας, τὸν ἔνθεον ἡμῶν·
σὺ γὰρ Χριστιανῶν εἶ προστάτις, σὲ μεγαλύνομεν.
Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
Ὢ τῶν ὑπὲρ νοῦν, τοῦ τόκου Σου θαυμάτων,
Νύμφη πάναγνε, Μῆτερ εὐλογημένη!
Δι’ ἧς τυχόντες, παντελοῦς σωτηρίας,
Ἐπάξιον κροτοῦμεν, ὡς εὐεργέτῃ,
Δῶρον φέροντες, ὕμνον εὐχαριστίας.

«Βυθοῦ ἀνεκάλυψε πυθμένα»
Τῶν Θεοφανείων
Ὠδὴ α'. Ἦχος β'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Βυθοῦ ἀνεκάλυψε πυθμένα
καὶ διὰ ξηρᾶς οἰκείους ἕλκει,
ἐν αὐτῷ κατακαλύψας ἀντιπάλους,
ὁ κραταιός,
ἐν πολέμοις Κύριος,
ὅτι δεδόξασται.
Ὠδὴ γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἰσχὺν ὁ διδοὺς τοῖς Βασιλεῦσιν ἡμῶν Κύριος,
καὶ κέρας χριστῶν αὐτοῦ ὑψῶν,
Παρθένου ἀποτίκτεται,
μολεῖ δὲ πρὸς τὸ Βάπτισμα·
διὸ πιστοὶ βοήσωμεν,
οὔκ ἐστιν Ἅγιος, ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν,
καὶ οὔκ ἐστι δίκαιος πλὴν σοῦ Κύριε.
Ὠδὴ δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἀκήκοε Κύριε φωνῇς σου, ὂν εἶπας,
Φωνὴ βοῶντος ἐν ἐρήμῳ,
ὅτε ἐβρόντησας πολλῶν ἐπὶ ὑδάτων,
τῷ σῷ μαρτυρούμενος Υἱῷ,
ὅλος γεγονὼς τοῦ παρόντος, Πνεύματος δὲ ἐβόησε.
Σὺ εἶ Χριστός, Θεοῦ Σοφία καὶ Δύναμις.
Ὠδὴ ε'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἰησοῦς ὁ ζωῆς ἀρχηγός,
λῦσαι τὸ κατάκριμα ἤκει,
Ἀδὰμ τοῦ πρωτοπλάστου,
καθαρσίων δέ, ὡς Θεὸς μὴ δεόμενος,
τῷ πεσόντι καθαίρεται ἐν τῷ Ἰορδάνῃ,
ἐν ᾧ τὴν ἔχθραν κτείνας,
ὑπερέχουσαν, πάντα νοῦν
εἰρήνην χαρίζεται.
Ὠδὴ ς'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἡ φωνὴ τοῦ λόγου,
ὁ λύχνος τοῦ φωτός, ὁ ἑωσφόρος,
ὁ τοῦ Ἡλίου Πρόδρομος, ἐν τῇ ἐρήμῳ.
Μετανοεῖτε, πᾶσι βοᾷ
τοῖς λαοῖς, καὶ προκαθαίρεσθε·
ἰδοὺ γὰρ πάρεστι Χριστός,
ἐκ φθορᾶς τὸν κόσμον λυτρουμενος.
Ὠδὴ ζ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Νέους εὐσεβεῖς,
καμίνῳ πυρὸς προσομιλήσαντας,
διασυρίζον πνεῦμα δρόσου, ἀβλαβεῖς διεφύλαξε,
καὶ θείου Ἀγγέλου συγκατάβασις·
ὅθεν ἐν φλογὶ δροσιζόμενοι,
εὐχαρίστως ἀνέμελπον.
Ὑπερύμνητε,
ὁ τῶν Πατέρων Κύριος,
καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Μυστήριον παράδοξον,
ἡ Βαβυλῶνος ἔδειξε κάμινος,
πηγάσασα, δρόσον,
ὅτι ῥείθροις ἔμελλεν,
ἄϋλον πῦρ εἰσδέχεσθαι ὁ Ἰορδάνης,
καὶ στέγειν σαρκί,
βαπτιζόμενον τὸν Κτίστην,
ὂν εὐλογοῦσι Λαοί,
καὶ ὑπερυψοῦσιν, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν Τιμιωτέραν, τῶν ἄνω στρατευμάτων.
Ἀπορεῖ πᾶσα γλῶσσα,
εὐφημεῖν πρὸς ἀξίαν
ἰλιγγιᾷ δὲ νοῦς καὶ ὑπερκόσμιος,
ὑμνεῖν σε Θεοτόκε,
ὅμως ἀγαθὴ ὑπάρχουσα, τὴν πίστιν δέχου,
καὶ γὰρ τὸν πόθον οἶδας, τὸν ἔνθεον ἡμῶν·
σὺ γὰρ Χριστιανῶν εἶ προστάτις, σὲ μεγαλύνομεν.

«Στείβει θαλάσσης»
Τῶν Θεοφανείων
Ὠδὴ α'. Ἦχος β'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Στείβει θαλάσσης, κυματούμενον σάλον,
Ἤπειρον αὖθις, Ἰσραήλ δεδειγμένον.
Μέλας δὲ πόντος, τριστάτας Αἰγυπτίων,
Ἔκρυψεν ἄρδην, ὑδατόστρωτος τάφος,
Ῥώμῃ κραταιᾷ, δεξιᾶς τοῦ Δεσπότου.
Ὠδὴ γ'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὅσοι παλαιῶν, ἐκλελύμεθα βρόχων,
Βορῶν λεόντων, συντεθλασμένων μύλας,
Ἀγαλλιῶμεν, καὶ πλατύνωμεν στόμα,
Λόγῳ πλέκοντες, ἐκ λόγων μελῳδίαν,
ᾯ τῶν πρὸς ἡμᾶς, ἥδεται δωρημάτων.
Ὠδὴ δ'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Πυρσῷ καθαρθείς, μυστικῆς θεωρίας,
Ὑμνῶν προφήτης, τὴν βροτῶν καινουργίαν,
Ῥήγνυσι γῆρυν, Πνεύματι κροτουμένην,
Σάρκωσιν ἐμφαίνουσαν, ἀρρήτου Λόγου,
ᾯ τῶν δυναστῶν, τὰ κράτη συνετρίβη.
Ὠδὴ ε'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐχθροῦ ζοφώδους, καὶ βεβορβορωμένου,
Ἰὸν καθάρσει, Πνεύματος λελουμένοι,
Νέαν προσωρμίσθημεν, ἀπλανῆ τρίβον,
Ἄγουσαν ἀπρόσιτον, εἰς θυμηδίαν,
Μόνοις προσιτήν, οἷς Θεὸς κατηλλάγη.
Ὠδὴ ς'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἱμερτὸν ἐξέφηνε, σὺν πανολβίῳ,
Ἤχῳ Πατήρ, ὅν γαστρὸς ἐξηρεύξατο.
Ναὶ φησὶν οὗτος, συμφυὴς γόνος πέλων,
Φώταυγος ἐξώρουσεν, ἀνθρώπων γένους,
Λόγος τέ μου ζῶν, καὶ βροτὸς προμηθείᾳ.
Ὠδὴ ζ'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἔφλεξε ῥείθρῳ, τῶν δρακόντων τὰς κάρας,
Ὁ τῆς καμίνου, τὴν μετάρσιον φλόγα,
Νέους φέρουσαν, εὐσεβεῖς κατευνάσας·
Τὴν δυσκάθεκτον, ἀχλὺν ἐξ ἁμαρτίας,
Ὅλην πλύνει δέ, τῇ δρόσῳ τοῦ Πνεύματος.
Ὠδὴ η'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Ἐλευθέρα μέν, ἡ κτίσις γνωρίζεται·
Υἱοὶ δὲ φωτός, οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι.
Μόνος στενάζει, τοῦ σκότους ὁ προστάτης.
Νῦν εὐλογείτω, συντόνως τὸν αἴτιον,
Ἡ πρὶν τάλαινα, τῶν ἐθνῶν παγκληρία.
Ὠδὴ θ'. Ἰαμβικὸς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
Ὢ τῶν ὑπὲρ νοῦν, τοῦ τόκου Σου θαυμάτων,
Νύμφη πάναγνε, Μῆτερ εὐλογημένη!
Δι’ ἧς τυχόντες, παντελοῦς σωτηρίας,
Ἐπάξιον κροτοῦμεν, ὡς εὐεργέτῃ,
Δῶρον φέροντες, ὕμνον εὐχαριστίας.

Αρχή

«Χέρσον ἀβυσσοτόκον»
Τῆς Ὑπαπαντῆς
Ὠδὴ α'. Ἦχος γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Χέρσον ἀβυσσοτόκον πέδον ἥλιος,
ἐπεπόλευσε ποτέ·
ὡσεὶ τεῖχος γὰρ ἐπάγη,
ἑκατέρωθεν ὕδωρ,
λαῷ πεζοποντοποροῦντι,
καὶ θεαρέστως μέλποντι.
ᾌσωμεν τῷ Κυρίῳ·
ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται.
Ὠδὴ γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὸ στερέωμα,
τῶν ἐπὶ σοὶ πεποιθότων,
στερέωσον Κύριε τὴν Ἐκκλησίαν,
ἢν ἐκτήσω,
τῷ τιμίῳ σου αἵματι.
Ὠδὴ δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐκάλυψεν οὐρανούς,
ἡ ἀρετή σου Χριστέ·
τῆς κιβωτοῦ γὰρ προελθών,
τοῦ ἁγιάσματός σου,
τῆς ἀφθόρου Μητρός,
ἐν τῷ ναῷ τῆς δόξης σοῦ,
ὤφθης ὡς βρέφος,
ἀγκαλοφορούμενος,
καὶ ἐπληρώθη τὰ πάντα τῆς σῆς αἱνέσεως.
Ὠδὴ ε'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὡς εἶδεν Ἠσαΐας συμβολικῶς,
ἐν θρόνῳ ἐπηρμένῳ Θεόν,
ὑπ' Ἀγγέλων δόξης δορυφορούμενον,
ὢ τάλας! ἐβόα, ἐγώ,
πρὸ γὰρ εἶδον σωματούμενον Θεόν,
φωτὸς ἀνεσπέρου,
καὶ εἰρήνης δεσπόζοντα.
Ὠδὴ ς'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐβόησέ σοι,
ἰδὼν ὁ Πρέσβυς,
τοῖς ὀφθαλμοῖς τὸ σωτήριον,
ὃ λαοῖς ἐπέστη.
Ἐκ Θεοῦ Χριστὲ σὺ Θεός μου.
Ὠδὴ ζ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Σὲ τὸν ἐν πυρὶ δροσίσαντα,
Παῖδας θεολογήσαντας,
καὶ Παρθένῳ, ἀκηράτῳ, ἐνοικήσαντα,
Θεὸν Λόγον ὑμνοῦμεν,
εὐσεβῶς μελῳδοῦντες·
Εὐλογητὸς ὁ Θεός,
ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.
Ὠδὴ η'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Ἀστέκτῳ πυρὶ ἑνωθέντες,
οἱ θεοσεβείας προεστῶτες Νεανίαι,
τῇ φλογὶ δὲ μὴ λωβηθέντες,
θεῖον ὕμνον ἔμελπον.
Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κύριου τὸν Κύριον.
καὶ ὑπερυψοῦτε,
εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θεοτόκε ἡ ἐλπίς, πάντων τῶν Χριστιανῶν, σκέπε φρούρει φύλαττε, τοὺς ἐλπίζοντας εἰς Σέ.
Ἐν νόμῳ, σκιᾷ καὶ γράμματι,
τύπον κατίδωμεν οἱ πιστοί,
πᾶν ἄρσεν τὸ τὴν μήτραν διανοῖγον,
ἅγιον Θεῷ·
διὸ πρωτότοκον Λόγον,
Πατρὸς ἀνάρχου Υἱόν,
πρωτοτοκούμενον Μητρί,
ἀπειράνδρῳ, μεγαλύνομεν.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος πλ. β' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὡς ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας ὁ Ἰσραήλ,
ἐν ἀβύσσῳ ἴχνεσι,
τὸν διώκτην Φαραώ,
καθορῶν ποντούμενον,
Θεῷ ἐπινίκιον ᾠδήν, ἐβόα, ᾄσωμεν.
Ὠδὴ γ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οὔκ ἐστιν ἅγιος ὡς σὺ, Κύριε ὁ Θεός μου,
ὁ ὑψώσας τὸ κέρας, τῶν πιστῶν σου Ἀγαθέ,
καὶ στερεώσας αὐτούς,
ἐν τῇ πέτρᾳ τῆς ὁμολογίας σου.
Ὠδὴ δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Χριστός μου δύναμις,
Θεὸς καὶ Κύριος,
ἡ σεπτὴ Ἐκκλησία θεοπρεπῶς,
μέλπει ἀνακράζουσα,
ἐκ διανοίας καθαρᾶς,
ἐν Κυρίῳ ἐορτάζουσα.
Ὠδὴ ε' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τῷ θείῳ φέγγει σου Ἀγαθέ,
τάς τῶν ὀρθριζόντων σοι ψυχάς,
πόθῳ καταύγαυσον δέομαι,
σὲ εἰδέναι Λόγε Θεοῦ,
τὸν ὄντως Θεόν,
ἐκ ζόφου τῶν πταισμάτων ἀνακαλούμενον.
Ὠδὴ ς' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τοῦ βίου τὴν θάλασσαν,
ὑψουμένην καθορῶν,
τῶν πειρασμῶν τῷ κλύδωνι,
ἐν εὐδίῳ λιμένι σου προσδραμών,
βοῶ σοι· Ἀνάγαγε
ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν μου Πολυέλεε.
Ὠδὴ ζ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Δροσοβόλον μὲν τὴν κάμινον εἰργάσατο,
Ἄγγελος τοῖς Ὁσίοις Παισί,
τοὺς Χαλδαίους δὲ καταφλέγον πρόσταγμα Θεοῦ,
τὸν Τύραννον ἔπεισε βοᾷν.
Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.
Ὠδὴ η' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Ἐκ φλογὸς τοῖς Ὁσίοις, δρόσον ἐπήγασας,
καὶ δικαίου θυσίαν, ὕδατι ἔφλεξας·
ἅπαντα γὰρ δρὰς Χριστέ, μόνῳ τῷ βούλεσθαι·
σὲ ὑπερυψοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ' Ἦχος πλ. β' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θεὸν ἀνθρώποις ἰδεῖν ἀδύνατον,
ὂν οὐ τολμᾶ Ἀγγέλων ἀτενίσαι τὰ τάγματα,
διὰ σοῦ δὲ Πάναγνε ὡράθη βροτοῖς,
Λόγος σεσαρκωμένος,
ὂν μεγαλύνοντες,
σὺν ταῖς οὐρανίαις Στρατιαῖς, σὲ μακαρίζομεν.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος β' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν Μωσέως ᾠδήν,
ἀναλαβοῦσα βόησον ψυχή,
βοηθὸς καὶ σκεπαστής,
ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν,
οὗτός μου Θεός, καὶ δοξάσω αὐτόν.
Ὠδὴ γ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Στειρωθέντα μου τὸν νοῦν,
καρποφόρον ὁ Θεὸς ἀνάδειξόν με,
γεωργὲ τῶν καλῶν,
φυτουργὲ τῶν ἀγαθῶν, τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου.
Ὠδὴ δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν ἐκ παρθένου σου γέννησιν,
ὁ Προφήτης προβλέπων,
ἀνεκήρυττε βοῶν·
Τὴν ἀκοήν σου ἀκήκοα, καὶ ἐφοβήθην,
ὅτι ἀπὸ Θαιμάν,
καὶ ἐξ ὄρους ἁγίου κατασκίου,
ἐπεδήμησας Χριστέ.
Ὠδὴ ε' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τῆς νυκτὸς διελθούσης,
ἤγγικεν ἡ ἡμέρα,
καὶ τὸ φῶς τῷ κόσμῳ ἐπέλαμψε·
διὰ τοῦτο ὑμνεῖ σε
τάγματα Ἀγγέλων
καὶ δοξολογεῖ σε Χριστὲ ὁ Θεός.
Ὠδὴ ς' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Βυθῷ ἁμαρτημάτων συνέχομαι ἀεί,
καὶ ἐν πελάγει τοῦ βίου χειμάζομαι,
ἀλλ' ὥσπερ τὸν Ἰωνᾶν ἐκ τοῦ θηρός,
κἀμὲ τῶν παθῶν ἀνάγαγε,
καὶ διάσωσον Σωτήρ.
Ὠδὴ ζ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὰ Χερουβεὶμ μιμούμενοι,
Παῖδες ἐν τῇ καμίνῳ
ἐχόρευον βοῶντες·
Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός,
ὅτι ἐν ἀληθείᾳ καὶ κρίσει
ἐπήγαγες, ταῦτα πάντα
διὰ τάς ἁμαρτίας ἡμῶν,
ὁ ὑπερύμνητος, καὶ δεδοξασμένος,
εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ η' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Τὸν ἐν τῇ βάτῳ Μωσῇ,
τῆς Παρθένου τὸ θαῦμα,
ἐν Σιναίῳ τῷ ὅρει,
προτυπώσαντά ποτε,
ὑμνεῖτε, εὐλογεῖτε,
καὶ ὑπερυψοῦτε,
εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ' Ἦχος β' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τῶν γηγενῶν τίς ἤκουσε τοιοῦτον; ἢ τίς ἑώρακε ποτέ,
ὅτι Παρθένος εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα,
καὶ ἀνωδίνως τὸ βρέφος ἀποτεκοῦσα;
τοιοῦτον σου τὸ θαῦμα,
καὶ σὲ ἁγνὴ Θεοτόκε μεγαλύνομεν.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος πλ. β' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Βοηθὸς καὶ σκεπαστὴς ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν,
οὗτός μου Θεός, καὶ δοξάσω αὐτόν,
Θεὸς τοῦ Πατρός μου καὶ ὑψώσω αὐτόν·
ἐνδόξως γὰρ δεδόξασται.
Ὠδὴ γ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Στερέωσον, Κύριε,
ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν ἐντολῶν σου,
σαλευθεῖσαν τὴν καρδίαν μου,
ὅτι μόνος Ἅγιος ὑπάρχεις καὶ Κύριος.
Ὠδὴ δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἀκήκοεν ὁ Προφήτης,
τὴν ἔλευσίν σου Κύριε, καὶ ἐφοβήθη,
ὅτι μέλλεις ἐκ Παρθένου τίκτεσθαι,
καὶ ἀνθρώποις δείκνυσθαι, καὶ ἔλεγεν·
Ἀκήκοα τὴν ἀκοήν σου καὶ ἐφοβήθην,
δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζοντα Φιλάνθρωπε,
φώτισον δέομαι,
καὶ ὁδήγησον κἀμέ,
ἐν τοῖς προστάγμασί σου,
καὶ δίδαξον με ποιεῖν,
ἀεὶ τὸ θέλημά σου.
Ὠδὴ ς' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐβόησα, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου,
πρὸς τὸν οἰκτίρμονα Θεόν,
καὶ ἑπήκουσέ μου, ἐξ ᾍδου κατωτάτου,
καὶ ἀνήγαγεν, ἐκ φθορᾶς τὴν ζωήν μου.
Ὠδὴ ζ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν,
ἠδικήσαμεν ἐνώπιόν σου,
οὐδὲ συνετηρήσαμεν,
οὐδὲ ἐποιήσαμεν,
καθὼς ἐνετείλω ἡμῖν,
ἀλλὰ μὴ παραδῴης ἡμᾶς εἰς τέλος,
ὁ τῶν Πατέρων Θεός.
Ὠδὴ η' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Ὃν Στρατιαὶ Οὐρανῶν δοξάζουσι
καὶ φρίττει τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφίμ,
πᾶσα πνοὴ καὶ κτίσις
ὑμνεῖτε, εὐλογεῖτε,
καὶ ὑπερυψοῦτε (αὐτόν) εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ' Ἦχος πλ. β' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἀσπόρου συλλήψεως,
ὁ τόκος ἀνερμήνευτος,
Μητρὸς ἀνάνδρου,
ἄσπορος ἡ κύησις.
Θεοῦ γὰρ ἡ γέννησις
καινοποιεῖ τάς φύσεις·
διό σε πᾶσαι αἱ γενεαί,
ὡς Θεόνυμφον Μητέρα,
ὀρθοδόξως μεγαλύνομεν.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θαλάσσης τὸ ἐρυθραῖον πέλαγος, ἀβρόχοις ἴχνεσιν,
ὁ παλαιὸς πεζεύσας Ἰσραήλ,
σταυροτύποις Μωσέως χερσί,
τοῦ Ἀμαλὴκ τὴν δύναμιν,
ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐτροπώσατο.
Ὠδὴ γ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Εὐφραίνεται ἐπὶ σοί,
ἡ Ἐκκλησία σου Χριστὲ κράζουσα·
Σύ μου ἰσχὺς Κύριε,
καὶ καταφυγὴ καὶ στερέωμα.
Ὠδὴ δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐπαρθέντα σε ἰδοῦσα ἡ Ἐκκλησία,
ἐπὶ Σταυροῦ τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης,
ἔστη ἐν τῇ τάξει αὐτῇς,
εἰκότως κραυγάζουσα·
Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Σὺ Κύριέ μου φῶς,
εἰς τὸν κόσμον ἐλήλυθας,
φῶς ἅγιον ἐπιστρέφον,
ἐκ ζοφώδους ἀγνοίας,
τοὺς πίστει ἀνυμνοῦντάς σε.
Ὠδὴ ς' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θύσω σοι, μετὰ φωνῇς αἰνέσεως Κύριε,
ἡ Ἐκκλησία βοᾷ σοι,
ἐκ δαιμόνων λύθρου κεκαθαρμένη,
τῷ δι' οἶκτον,
ἐκ τῆς πλευρᾶς σου ῥεύσαντι αἵματι.
Ὠδὴ ζ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐν τῇ καμίνῳ,
Ἀβραμιαῖοι Παῖδες τῇ Περσικῇ,
πόθῳ εὐσεβείας μᾶλλον ἢ τῇ φλογί,
πυρπολούμενοι ἐκραύγαζον·
Εὐλογημένος εἶ, ἐν τῷ Ναῷ τῆς δόξης σου Κύριε.
Ὠδὴ η' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Χεῖρας ἐκπετάσας Δανιήλ,
λεόντων χάσματα, ἐν λάκκω ἔφραξε,
πυρὸς δὲ δύναμιν ἔσβεσαν,
ἀρετὴν περιζωσάμενοι,
οἱ εὐσεβείας ἐρασταί,
Παῖδες κραυγάζοντες· Εὐλογεῖτε,
πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον.
Ὠδὴ θ' Ἦχος δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Λίθος ἀχειρότμητος ὄρους,
ἐξ ἀλαξεύτου σου Παρθένε,
ἀκρογωνιαῖος ἐτμήθη, Χριστὸς
συνάψας τάς διεστώσας φύσεις.
Διὸ ἐπαγαλλόμενοι
σὲ Θεοτόκε μεγαλύνομεν.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος α' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ θειότατος προετύπωσε πάλαι Μωσῆς,
ἐν Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ,
διαβιβάσας Ἰσραήλ,
τῷ Σταυρῷ σου τὴν ὑγράν,
τῇ ῥάβδῳ τεμών,
ᾠδήν σοι ἐξόδιον,
ἀναμέλπων Χριστὲ ὁ Θεός.
Ὠδὴ γ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Στερέωσον Δεσπότα Χριστέ,
τῷ Σταυρῷ σου ἐν πέτρᾳ με τῇ τῆς πίστεως
μὴ σαλευθῆναι τὸν νοῦν,
ἐχθροῦ προσβολαῖς τοῦ δυσμενοῦς,
μόνος γὰρ εἶ ἅγιος.
Ὠδὴ δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐπὶ Σταυροῦ σε Δυνατὲ
φωστὴρ ὁ μέγας κατιδὼν
τρόμῳ ἐπαρθεὶς τάς ἀκτῖνας
συνέστειλεν ἔκρυψε,
πᾶσα δὲ Κτίσις ὕμνησεν,
ἐν φόβῳ τὴν σὴν μακροθυμίαν·
καὶ γὰρ ἐπλήσθη ἡ γῆ,
τῆς σῆς αἰνέσεως.
Ὠδὴ ε' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὀρθρίζοντές σε ἀνυμνοῦμεν, Σωτὴρ τοῦ Κόσμου
εἰρήνην, εὑράμενοι τῷ Σταυρῷ σου,
δι οὗ ἀνεκαίνισας,
τὸ γένος τὸ ἀνθρώπινον,
φῶς πρός, ἀνέσπερον ἄγων ἡμᾶς.
Ὠδὴ ς' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὸν τύπον τοῦ θείου Σταυροῦ Ἰωνᾶς
ἐν κοιλίᾳ τοῦ κήτους,
τεταμέναις παλάμαις, προδιεχάραξε καὶ ἀνέθορε
σεσωσμένος τοῦ θηρὸς τῇ δυνάμει σου Λόγε.
Ὠδὴ ζ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Φλογώσεως ὁ Παῖδας ῥυσάμενος σάρκα προσλαβόμενος,
ἦλθεν ἐπὶ γῆς καὶ Σταυρῷ προσηλωθείς,
σωτηρίαν ἡμῖν ἐδωρήσατο,
ὁ μόνος εὐλογητὸς τῶν Πατέρων
Θεός, καὶ ὑπερένδοξος.
Ὠδὴ η' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Χεῖρας ἐν τῷ λάκκῳ βληθεὶς τῶν λεόντων ποτὲ
ὁ μέγας ἐν Προφήταις σταυροειδῶς ἐκπετάσας
Δανιὴλ ἀβλαβὴς ἐκ τῆς τούτων καταβρώσεως σέσωσται,
εὐλογῶν Χριστὸν τὸν Θεὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ' Ἦχος α' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὦ Μῆτερ Παρθένε,
καὶ Θεοτόκε ἀψευδής,
ἡ τεκοῦσα ἀσπόρως,
Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν,
τὸν ἐν Σταυρῷ ὑψωθέντα σαρκὶ,
σὲ οἱ πιστοί, ἅπαντες ἀξίως,
σὺν τούτῳ νῦν μεγαλύνομεν.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὤφθησαν, αἱ πηγαὶ τῆς ἀβύσσου,
νοτίδος ἄμοιροι,
καὶ ἀνεκαλύφθη θαλάσσης,
κυμαινούσης τὰ θεμέλια,
τῇ καταιγίδι νεύματι·
ταύτης γὰρ ἐπετίμησας,
περιούσιον λαὸν δὲ ἔσωσας,
ᾄδοντα, ἐπινίκιον ὕμνον σοι Κύριε.
Ὠδὴ γ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Νάουσαν ἀκρότομον, προστάγματι σῷ,
στερεὰν ἐθήλασε πέτραν, Ἰσραηλίτῃς λαός,
ἡ δὲ πέτρα σὺ Χριστέ, ὑπάρχεις καὶ ζωή,
ἐν ᾖ ἐστερεώθῃ ἡ Ἐκκλησία κράζουσα·
Ὡσαννά, εὐλογημένος εἶ ὁ ἐρχόμενος.
Ὠδὴ δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Χριστὸς ὁ ἐρχόμενος
ἐμφανῶς Θεὸς ἡμῶν,
ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ,
ἐξ ὄρους κατασκίου δασέος,
Κόρης τικτούσης ἀπειράνδρου,
Προφήτης πάλαι φησί.
Διὸ πάντες βοῶμεν·
Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν Σιὼν ἐπ' ὅρους ἀνάβηθι,
ὁ εὐαγγελιζόμενος,
καὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, ὁ κηρύσσων
ἐν ἰσχύϊ ὕψωσον φωνήν.
Δεδοξασμένα ἐλαλήθη
περὶ σοῦ, ἡ Πόλις τοῦ Θεοῦ,
εἰρήνη ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ,
καὶ σωτήριον ἔθνεσιν.
Ὠδὴ ς' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐβόησαν,
ἐν εὐφροσύνῃ Δικαίων τὰ πνεύματα,
νῦν τῷ κόσμῳ,
διαθήκη καινὴ διατίθεται,
καὶ ῥαντίσματι,
καινουργείσθω λαὸς θείου Αἵματος.
Ὠδὴ ζ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ διασώσας ἐν πυρί,
τοὺς Ἀβραμιαίους σου Παῖδας,
καὶ τοὺς Χαλδαίους ἀνελών,
οἷς ἀδίκως δικαίους ἐνήδρευσαν,
ὑπερύμνητε Κύριε,
ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων,
εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Εὐφράνθητι Ἱερουσαλήμ,
πανηγυρίσατε οἱ ἀγαπῶντες Σιών·
ὁ βασιλεύων γὰρ εἰς τοὺς αἰῶνας,
Κύριος τῶν Δυνάμεων ἦλθεν,
εὐλαβείσθω πᾶσα ἡ γῆ,
ἐκ προσώπου αὐτοῦ, καὶ βοάτω·
Πάντα τὰ ἔργα ὑμνεῖτε τὸν Κύριον.
Ὠδὴ θ' Ἦχος δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν,
συστήσασθε ἑορτήν, καὶ ἀγαλλόμενοι,
δεῦτε μεγαλύνωμεν Χριστόν,
μετὰ βαΐων καὶ κλάδων,
ὕμνοις κραυγάζοντες·
Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος,
ἐν ὀνόματι Κυρίου, Σωτῆρος ἡμῶν.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος α' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἀναστάσεως ἡμέρα,
λαμπρυνθῶμεν λαοί,
Πάσχα Κυρίου, Πάσχα·
ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωήν,
καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν,
Χριστὸς ὁ Θεός,
ἡμᾶς διεβίβασεν,
ἐπινίκιον ᾄδοντας.
Ὠδὴ γ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν,
οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον,
ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν,
ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ,
ἐν ᾧ στερεούμεθα.
Ὠδὴ δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐπὶ τῆς θείας φυλακῆς, ὁ θεηγόρος Ἀββακούμ,
στήτω μεθ' ἡμῶν καὶ δεικνύτω,
φαεσφόρον Ἄγγελον,
διαπρυσίως λέγοντα·
Σήμερον σωτηρία τῷ κόσμῳ,
ὅτι ἀνέστη Χριστὸς ὡς παντοδύναμος.
Ὠδὴ ε' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὀρθρίσωμεν ὄρθρου βαθέος,
καὶ ἀντὶ μύρου τὸν ὕμνον
προσοίσωμεν τῷ Δεσπότῃ,
καὶ Χριστὸν ὀψόμεθα,
δικαιοσύνης ἥλιον,
πᾶσι ζωὴν ἀνατέλλοντα.
Ὠδὴ ς' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Κατῆλθες ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς,
καὶ συνέτριψας μοχλοὺς αἰωνίους,
κατόχους πεπεδημένων Χριστέ,
καὶ τριήμερος,
ὡς ἐκ κήτους Ἰωνᾶς,
ἐξανέστης τοῦ τάφου.
Ὠδή ζ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ Παῖδας ἐκ καμίνου ῥυσάμενος,
γενόμενος ἄνθρωπος,
πάσχει ὡς θνητός,
καὶ διὰ πάθους τὸ θνητόν,
ἀφθαρσίας ἐνδύει εὐπρέπειαν,
ὁ μόνος εὐλογητὸς τῶν Πατέρων,
Θεὸς καὶ ὑπερένδοξος.
Ὠδὴ η' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Αὔτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα,
ἡ μία τῶν Σαββάτῳν,
ἡ βασιλὶς καὶ κυρία,
ἑορτῶν ἑορτή,
καὶ πανήγυρίς ἐστι πανηγύρεων,
ἐν ᾗ εὐλογοῦμεν,
Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ' Ἦχος α' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ ἄγγελος ἐβόα τῇ κεχαριτωμένῃ· Ἁγνὴ Παρθένε, χαῖρε, καὶ πάλιν ἐρῶ· Χαῖρε· ὁ σὸς υἱὸς ἀνέστη τριήμερος ἐκ τάφου.
Φωτίζου, φωτίζου ἡ νέα Ἱερουσαλήμ·
ἡ γὰρ δόξα Κυρίου ἐπὶ σὲ ἀνέτειλε.
Χόρευε νῦν καὶ ἀγάλλου, Σιών,
σὺ δέ, ἁγνή, τέρπου, Θεοτόκε,
ἐν τῇ ἐγέρσει τοῦ τόκου σου.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος πλ. α' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τῷ Σωτῆρι Θεῷ,
τῷ ἐν θαλάσσῃ λαόν,
ποσὶν ἀβρόχοις ὁδηγήσαντι,
καὶ Φαραὼ πανστρατιᾷ καταποντίσαντι·
αὐτῷ μόνῳ ᾄσωμεν, ὅτι δεδόξασται.
Ὠδὴ γ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Δυνάμει τοῦ Σταυροῦ σου Χριστέ,
στερέωσόν μου τὴν διάνοιαν,
εἰς τὸ ὑμνεῖν, καὶ δοξάζειν σου
τὴν σωτήριον Ἀνάληψιν.
Ὠδὴ δ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Εἰσακήκοα τὴν ἀκοήν,
τῆς δυναστείας τοῦ Σταυροῦ σου,
ὡς Παράδεισος ἠνοίγη δι' αὐτοῦ,
καὶ ἐβόησα·
Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὀρθρίζοντες βοῶμέν σοι Κύριε, Σῶσον ἡμᾶς·
σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν,
ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν.
Ὠδὴ ς' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐκύκλωσέ με ἄβυσσος, ταφή μοι τὸ κῆτος ἐγένετο,
ἐγὼ δὲ ἐβόησα, πρὸς σε τὸν φιλάνθρωπον,
καὶ ἔσωσέ με ἡ δεξιὰ σου Κύριε.
Ὠδή ζ' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ ἐν καμίνῳ πυρός, τοὺς ὑμνολόγους σώσας Παῖδας,
εὐλογητὸς ὁ Θεός, ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν.
Ὠδὴ η' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Τὸν ἐκ Πατρὸς πρὸ αἰώνων,
γεννηθέντα Υἱὸν καὶ Θεόν,
καὶ ἐπ' ἐσχάτων τῶν χρόνων,
σαρκωθέντα, ἐκ Παρθένου Μητρός,
ἱερεῖς ὑμνεῖτε, λαὸς ὑπερυψοῦτε,
εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ' Ἦχος πλ. α' ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Σὲ τὴν ὑπὲρ νοῦν, καὶ λόγον Μητέρα Θεοῦ,
τὴν ἐν χρόνῳ τὸν ἄχρονον ἀφράστως κυήσασαν,
οἱ πιστοὶ ὁμοφρόνως μεγαλύνομεν.

Αρχή

Ὠδὴ α' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Πόντῳ ἐκάλυψε Φαραὼ σὺν ἄρμασιν,
ὁ συντρίβων πολέμους ἐν ὑψηλῷ βραχίονι,
ᾄσωμεν αὐτῷ, ὅτι δεδόξασται.
Ὠδὴ α' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς.
ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θείῳ καλυφθεὶς ὁ βραδύγλωσσος γνόφῳ,
Ἐρρητόρευσε τὸν θεόγραφον νόμον.
Ἰλὺν γὰρ ἐκτινάξας ὄμματος νόου,
Ὁρᾷ τὸν ὄντα καὶ μυεῖται Πνεύματος,
Γνῶσιν, γεραίρων ἐνθέοις τοῖς ᾄσμασιν.
Ὠδὴ γ' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν ἐξ ὕψους δύναμιν τοῖς Μαθηταῖς, Χριστέ,
ἕως ἂν ἐνδύσησθε ἔφης,
καθίσατε ἐν Ἱερουσαλήμ,
ἐγὼ δὲ ὡς ἐμὲ Παράκλητον ἄλλον,
Πνεῦμα τὸ ἐμόν τε καὶ Πατρὸς ἀποστελῶ,
ἐν ᾧ στερεωθήσεσθε.
Ὠδὴ γ' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἔρρηξε γαστρὸς ἠτεκνωμένης πέδας,
Ὕβριν τε δυσκάθεκτον εὐτεκνουμένης,
Μόνῃ προσευχῇ τῆς προφήτιδος πάλαι,
Ἄννης, φερούσης πνεῦμα συντετριμμένον,
Πρὸς τὸν δυνάστην καὶ Θεὸν τῶν γνώσεων.
Ὠδὴ δ' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Κατανοῶν ὁ Προφήτης,
τὴν ἐπ' ἐσχάτων σου Χριστὲ ἔλευσιν, ἀνεβόα·
τὴν σὴν εἰσακήκοα Κύριε δυναστείαν,
ὅτι πάντας τοῦ σῶσαι,
τοὺς χριστούς σου ἐλήλυθας.
Ὠδὴ δ' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἄναξ ἀνάκτων, οἶος ἐξ οἴου μόνος
Λόγος προελθών, Πατρὸς ἐξ ἀναιτίου,
Ἰσοσθενές σου Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις,
Νημερτὲς ἐξέπεμψας ὡς εὐεργέτης,
ᾌδουσι· Δόξα τῷ κράτει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὸ διὰ τὸν φόβον σου ληφθὲν Κύριε,
ἐν γαστρὶ τῶν Προφητῶν,
καὶ κυηθὲν ἐπὶ τῆς γῆς πνεῦμα σωτηρίας,
ἀποστολικὰς καρδίας κτίζει καθαράς,
καὶ ἐν τοῖς πιστοῖς εὐθὲς ἐγκαινίζεται·
φῶς γὰρ καὶ εἰρήνη,
διότι τὰ σὰ προστάγματα.
Ὠδὴ ε' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Λυτήριον κάθαρσιν ἀμπλακημάτων,
Πυρίπνοον δέξασθε Πνεύματος δρόσον,
Ὦ τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας.
Νῦν ἐκ Σιὼν γὰρ ἐξελήλυθε νόμος,
Ἡ γλωσσοπυρσόμορφος Πνεύματος χάρις.
Ὠδὴ ς' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ναυτιῶν τῷ σάλῳ, τῶν βιοτικῶν μελημάτων,
συμπλόοις ποντούμενος ἁμαρτίαις,
καὶ ψυχοφθόρῳ θηρὶ προσριπτούμενος,
ὡς ὁ Ἰωνᾶς Χριστὲ βοῶ σοι·
Ἐκ θανατηφόρου με βυθοῦ ἀνάγαγε.
Ὠδὴ ς' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἱλασμὸς ἡμῖν Χριστὲ καὶ σωτηρία,
Ὁ Δεσπότης ἔλαμψας ἐκ τῆς Παρθένου,
Ἵν', ὡς προφήτην θηρὸς ἐκ θαλαττίου
Στέρνων Ἰωνᾶν, τῆς φθορᾶς διαρπάσῃς
Ὅλον τὸν Ἀδάμ, παγγενῆ πεπτωκότα.
Ὠδὴ ζ' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οἱ ἐν καμίνῳ τοῦ πυρὸς ἐμβληθέντες ὅσιοι Παῖδες,
τὸ πῦρ εἰς δρόσον μετέβαλον,
διὰ τῆς ὑμνῳδίας, οὕτω βοῶντες·
Εὐλογητὸς εἶ Κύριε,
ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν.
Ὠδὴ ζ' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Σύμφωνον ἐθρόησεν ὀργάνων μέλος,
Σέβειν τὸ χρυσότευκτον ἄψυχον βρέτας,
Ἡ τοῦ Παρακλήτου δὲ φωσφόρος χάρις,
Σεβασμιάζει τοῦ βοᾶν· Τριὰς μόνη,
Ἰσοσθενής, ἄναρχος, εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Ἄφλεκτος πυρὶ ἐν Σινᾷ προσομιλοῦσα,
βάτος Θεὸν ἐγνώρισε,
τῷ βραδυγλώσσῳ καὶ δυσήχῳ Μωσεῖ
καὶ Παῖδας ζῆλος Θεοῦ,
τρεῖς ἀναλώτους τῷ πυρὶ ὑμνῳδοὺς ἔδειξε.
Πάντα τὰ ἔργα τὸν Κύριον ὑμνεῖτε,
καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ η' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Λύει τὰ δεσμά, καὶ δροσίζει τὴν φλόγα,
Ὁ τρισσοφεγγὴς τῆς θεαρχίας τύπος.
Ὑμνοῦσι Παῖδες, εὐλογεῖ δὲ τὸν μόνον
Σωτῆρα καὶ παντουργόν, ὡς εὐεργέτην,
Ἡ δημιουργηθεῖσα σύμπασα κτίσις.
Ὠδὴ θ' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ

Μὴ τῆς φθορᾶς διαπείρᾳ κυοφορήσασα,
καὶ παντεχνήμονι Λόγῳ σάρκα δανείσασα,
Μῆτερ ἀπείρανδρε, Παρθένε Θεοτόκε,
δοχεῖον τοῦ ἀστέκτου,
χωρίον τοῦ ἀπείρου πλαστουργοῦ σου,
σὲ μεγαλύνομεν.
Ὠδὴ θ' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Χαίροις Ἄνασσα, μητροπάρθενον κλέος·
Ἄπαν γὰρ εὐδίνητον εὔλαλον στόμα,
Ῥητρεῦον, οὐ σθένει σε μέλπειν ἀξίως,
ἰλιγγιᾷ δὲ νοῦς ἅπας σου τὸν τόκον
Νοεῖν· ὅθεν σε συμφώνως δοξάζομεν.

Ὠδὴ α' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Πόντῳ ἐκάλυψε Φαραὼ σὺν ἄρμασιν,
ὁ συντρίβων πολέμους ἐν ὑψηλῷ βραχίονι,
ᾄσωμεν αὐτῷ, ὅτι δεδόξασται.
Ὠδὴ γ' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὴν ἐξ ὕψους δύναμιν τοῖς Μαθηταῖς, Χριστέ,
ἕως ἂν ἐνδύσησθε ἔφης,
καθίσατε ἐν Ἱερουσαλήμ,
ἐγὼ δὲ ὡς ἐμὲ Παράκλητον ἄλλον,
Πνεῦμα τὸ ἐμόν τε καὶ Πατρὸς ἀποστελῶ,
ἐν ᾧ στερεωθήσεσθε.
Ὠδὴ δ' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Κατανοῶν ὁ Προφήτης,
τὴν ἐπ' ἐσχάτων σου Χριστὲ ἔλευσιν, ἀνεβόα·
τὴν σὴν εἰσακήκοα Κύριε δυναστείαν,
ὅτι πάντας τοῦ σῶσαι,
τοὺς χριστούς σου ἐλήλυθας.
Ὠδὴ ε' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τὸ διὰ τὸν φόβον σου ληφθὲν Κύριε,
ἐν γαστρὶ τῶν Προφητῶν,
καὶ κυηθὲν ἐπὶ τῆς γῆς πνεῦμα σωτηρίας,
ἀποστολικὰς καρδίας κτίζει καθαράς,
καὶ ἐν τοῖς πιστοῖς εὐθὲς ἐγκαινίζεται·
φῶς γὰρ καὶ εἰρήνη,
διότι τὰ σὰ προστάγματα.
Ὠδὴ ς' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ναυτιῶν τῷ σάλῳ, τῶν βιοτικῶν μελημάτων,
συμπλόοις ποντούμενος ἁμαρτίαις,
καὶ ψυχοφθόρῳ θηρὶ προσριπτούμενος,
ὡς ὁ Ἰωνᾶς Χριστὲ βοῶ σοι·
Ἐκ θανατηφόρου με βυθοῦ ἀνάγαγε.
Ὠδὴ ζ' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Οἱ ἐν καμίνῳ τοῦ πυρὸς ἐμβληθέντες ὅσιοι Παῖδες,
τὸ πῦρ εἰς δρόσον μετέβαλον,
διὰ τῆς ὑμνῳδίας, οὕτω βοῶντες·
Εὐλογητὸς εἶ Κύριε,
ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν.
Ὠδὴ η' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Ἄφλεκτος πυρὶ ἐν Σινᾷ προσομιλοῦσα,
βάτος Θεὸν ἐγνώρισε,
τῷ βραδυγλώσσῳ καὶ δυσήχῳ Μωσεῖ
καὶ Παῖδας ζῆλος Θεοῦ,
τρεῖς ἀναλώτους τῷ πυρὶ ὑμνῳδοὺς ἔδειξε.
Πάντα τὰ ἔργα τὸν Κύριον ὑμνεῖτε,
καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Ὠδὴ θ' Ἦχος βαρὺς ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Μὴ τῆς φθορᾶς διαπείρᾳ κυοφορήσασα,
καὶ παντεχνήμονι Λόγῳ σάρκα δανείσασα,
Μῆτερ ἀπείρανδρε, Παρθένε Θεοτόκε,
δοχεῖον τοῦ ἀστέκτου,
χωρίον τοῦ ἀπείρου πλαστουργοῦ σου,
σὲ μεγαλύνομεν.

Ὠδὴ α' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Θείῳ καλυφθεὶς ὁ βραδύγλωσσος γνόφῳ,
Ἐρρητόρευσε τὸν θεόγραφον νόμον.
Ἰλὺν γὰρ ἐκτινάξας ὄμματος νόου,
Ὁρᾷ τὸν ὄντα καὶ μυεῖται Πνεύματος,
Γνῶσιν, γεραίρων ἐνθέοις τοῖς ᾄσμασιν.
Ὠδὴ γ' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἔρρηξε γαστρὸς ἠτεκνωμένης πέδας,
Ὕβριν τε δυσκάθεκτον εὐτεκνουμένης,
Μόνῃ προσευχῇ τῆς προφήτιδος πάλαι,
Ἄννης, φερούσης πνεῦμα συντετριμμένον,
Πρὸς τὸν δυνάστην καὶ Θεὸν τῶν γνώσεων.
Ὠδὴ δ' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἄναξ ἀνάκτων, οἶος ἐξ οἴου μόνος
Λόγος προελθών, Πατρὸς ἐξ ἀναιτίου,
Ἰσοσθενές σου Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις,
Νημερτὲς ἐξέπεμψας ὡς εὐεργέτης,
ᾌδουσι· Δόξα τῷ κράτει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Λυτήριον κάθαρσιν ἀμπλακημάτων,
Πυρίπνοον δέξασθε Πνεύματος δρόσον,
Ὦ τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας.
Νῦν ἐκ Σιὼν γὰρ ἐξελήλυθε νόμος,
Ἡ γλωσσοπυρσόμορφος Πνεύματος χάρις.
Ὠδὴ ς' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἱλασμὸς ἡμῖν Χριστὲ καὶ σωτηρία,
Ὁ Δεσπότης ἔλαμψας ἐκ τῆς Παρθένου,
Ἵν', ὡς προφήτην θηρὸς ἐκ θαλαττίου
Στέρνων Ἰωνᾶν, τῆς φθορᾶς διαρπάσῃς
Ὅλον τὸν Ἀδάμ, παγγενῆ πεπτωκότα.
Ὠδὴ ζ' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Σύμφωνον ἐθρόησεν ὀργάνων μέλος,
Σέβειν τὸ χρυσότευκτον ἄψυχον βρέτας,
Ἡ τοῦ Παρακλήτου δὲ φωσφόρος χάρις,
Σεβασμιάζει τοῦ βοᾶν· Τριὰς μόνη,
Ἰσοσθενής, ἄναρχος, εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Λύει τὰ δεσμά, καὶ δροσίζει τὴν φλόγα,
Ὁ τρισσοφεγγὴς τῆς θεαρχίας τύπος.
Ὑμνοῦσι Παῖδες, εὐλογεῖ δὲ τὸν μόνον
Σωτῆρα καὶ παντουργόν, ὡς εὐεργέτην,
Ἡ δημιουργηθεῖσα σύμπασα κτίσις.
Ὠδὴ θ' Ἦχος δ', Ἰαμβικὸς. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Χαίροις Ἄνασσα, μητροπάρθενον κλέος·
Ἄπαν γὰρ εὐδίνητον εὔλαλον στόμα,
Ῥητρεῦον, οὐ σθένει σε μέλπειν ἀξίως,
ἰλιγγιᾷ δὲ νοῦς ἅπας σου τὸν τόκον
Νοεῖν· ὅθεν σε συμφώνως δοξάζομεν.

Αρχή

«Χοροὶ Ἰσραήλ»
Ὠδὴ α'. Ἦχος δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Χοροὶ Ἰσραήλ,
ἀνίκμοις ποσί,
πόντον ἐρυθρόν,
καὶ ὑγρὸν βυθὸν διελάσαντες,
ἀναβάτας τριστάτας,
δυσμενεῖς ὁρῶντες
ἐν αὐτῷ ὑποβρυχίους,
ἐν ἀγαλλιάσει ἔμελπον·
ᾌσωμεν τῷ Θεῷ ἡμῶν,
ὅτι δεδόξασται.
Ὠδὴ γ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Τόξον δυνατῶν ἠσθένησε,
καὶ οἱ ἀσθενοῦντες,
περιεζώσαντο δύναμιν·
διὰ τοῦτο ἐστερεώθη,
ἐν Κυρίῳ ἡ καρδία μου.
Ὠδὴ δ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Εἰσακήκοα τὴν ἔνδοξον οἰκονομίαν σου Χριστὲ ὁ Θεός,
ὅτι ἐτέχθης ἐκ τῆς Παρθένου,
ἵνα ἐκ πλάνης ῥύσῃ τοὺς κραυγάζοντας·
Δόξα τῇ δυνάμει σου Κύριε.
Ὠδὴ ε'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ τοῦ φωτὸς διατμήξας τὸ πρωτόγονον χάος,
ὡς ἐν φωτὶ τὰ ἔργα ὑμνεῖ σε Χριστέ,
τὸν Δημιουργόν, ἐν τῷ φωτί σου,
τάς ὁδοὺς ἡμῶν εὔθυνον.
Ὠδὴ ς'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἐν τῷ θλιβεσθαί με,
ἐβόησα πρὸς Κύριον,
καὶ ἑπήκουσέ μου,
ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου.
Ὠδὴ ζ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ἀβραμιαῖοί ποτε,
ἐν Βαβυλῶνι Παῖδες,
καμίνου φλόγα κατεπάτησαν,
ἐν ὕμνοις κραυγάζοντες·
ὁ τῶν Πατέρων Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὠδὴ η'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν τὸν Κύριον.
Οἱ ἐν Βαβυλῶνι Παῖδες,
τῷ θείῳ πυρπολούμενοι ζήλῳ,
τυράννου καὶ φλογὸς ἀπειλήν,
ἀνδρείως κατεπάτησαν,
καὶ μέσον πυρὸς ἐμβληθέντες,
δροσιζόμενοι ἔψαλλον·
Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον.
Ὠδὴ θ'. ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ
Ὁ τόκος σου ἄφθορος ἐδείχθη,
Θεὸς ἐκ λαγόνων σου προῆλθε,
σαρκοφόρος, ὃς ὤφθη ἐπὶ γῆς,
καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη,
σὲ Θεοτόκε· διὸ πάντες μεγαλύνομεν.

Αρχή